Opbiechten

Het lijkt simpel: je vertelt de andere dat je iets fout hebt gedaan. Je voegt er aan toe dat je er veel spijt van hebt. De ander kan het je dan vergeven of niet. Maar zo werkt dat dus niet in de praktijk. Er komen veel gevoelens los wanneer je iets moet opbiechten.


Opbiechten kan opluchten. Je draagt een zonde bij je en dat veroorzaakt spanningen. Het kan veel kanten opgaan als je een misstap een lange tijd voor jezelf houdt. Je kunt jezelf er gek mee maken, omdat het aan je knaagt en je krijgt gewetensbezwaren. Het groeit als een gezwel en krijgt een enorme niet realistische omvang. Zie het dan nog maar eens op te biechten. Het kan ook een andere kant op gaan. Je kunt het gaan bagatelliseren. Het is dan op den duur eigenlijk helemaal zo erg niet meer.

Het kost moed om ervoor uit te komen dat je iets fout hebt gedaan. Je kunt je voorstellen dat de ander je niet zonder meer vergeeft. Bovendien komt het bij de ander waarschijnlijk koud op diens dak. Er zal niet direct een reactie komen waar je iets mee kunt. Je zult een poos in onzekerheid blijven wat de andere met jouw opbiechting zal doen.

Misschien verwacht je wel dat je met jouw eerlijke opbiechten wel een vergeving hebt verdiend. De teleurstelling zal groot zijn indien dat niet het geval is. Dan voel je het misschien als een nederlaag. Bedenk dan goed wie in eerste instantie de veroorzaker van de breuk is. Je kunt je voor het opbiechten afvragen welke gevolgen dit voor je relatie kan hebben. Geef de ander in ieder geval de tijd en ruimte zodat deze voor zichzelf kan uitmaken wat hij met je bekentenis gaat doen.

Zorg ervoor dat je ook jezelf kunt vergeven. Het mag niet zo zijn dat je door middel van het bekennen van schuld eigenlijk alleen maar de goedkeuring voor je gedrag van de ander verwacht. Want dan kun je nog wel eens van een koude kermis thuiskomen.