Zeeschildpad

De zeeschildpad is een bijzonder dier. Het lichaam is gebouwd om in zee te kunnen overleven. Af en toe waagt deze schildpad zich op het land. Meestal is dit om eieren te leggen.


Kenmerken
De zeeschildpad heeft een neus die zowel in het water als boven het water goed functioneert. De ogen hebben een beter zicht in het water dan boven het water. De oren zijn verstopt in de huid. Het gehoor van de zeeschildpad is zeer goed. Tanden heeft de zeeschildpad niet. De mond lijkt wat op een snavel en heeft een scherpe rand. In tegenstelling tot de landschildpad kan de zeeschildpad zijn kop en poten niet intrekken. Hij kan zich dus niet verstoppen voor vijanden. Het ruggenschild is sterker dan het buikschild. Met de achterpoten wordt gestuurd in het water en op het land. De vrouwtjes gebruiken de achterpoten nog om gaten mee te graven om zo de eieren goed te kunnen verstoppen.

Soorten
Er zijn maar liefst zeven soorten zeeschildpadden:
1. Lederschildpad. Deze is 3 meter lang en heeft geen schilden. Hij is als het ware naakt. De lederschildpad is de grootste zeeschildpad ter wereld.
2. Groene zeeschildpad. Alleen de baby’s van deze zeeschildpad eet vlees. De volwassenen van deze soort eten alleen planten.
3. Karetschildpad. Deze eet vooral sponsachtige uit de zee.
4. Dikkopschildpad. Deze naam heeft hij gekregen door zijn enorme hoofd. De kaken zijn enorm sterk. Hij kan er gemakkelijk een ander dier mee vernietigen of er voor zorgen dat mensen ledematen verliezen na een beet.
5. Platrugschildpad. Deze komt alleen in Australië voor. Het schild is flinterdun. Met een vinger is er eenvoudig door heen te prikken.
6. Warana. Deze zeeschildpad legt samen met tientallen soortgenoten haar eieren op het strand. Dit is vaak een bezienswaardigheid, waar veel mensen op af komen.
7. Kemps zeeschildpad. Een zeer zeldzaam exemplaar. Ze staan erom bekend om hun eieren alleen op Mexicaanse stranden te leggen.

Voortplanting
Veel van deze zeeschildpadden trekken terug naar hun geboorteplek. Daar paren ze met elkaar en de vrouwtjes leggen later daar ook de eieren. Het paren kan zorgen voor flinke gevechten tussen de verschillende mannetjes. Ze moeten er heel wat voor over hebben om een vrouwtje te pakken te krijgen. Het mannetje klimt op het vrouwtje en houdt zich stevig vast met zijn poten. Zo zwemt het vrouwtje enkele uren rond. Na het paren verlaten ze elkaar en gaat ieder zijn eigen weg.

Eieren
Het leggen van de eieren moet soms meerdere keren geprobeerd worden. Als het vrouwtje ook maar enige achterdocht heeft, en denkt dat er gevaar op de loer ligt dan gaat ze terug de zee in en komt een andere keer terug om het opnieuw te proberen. Ze legt de eieren in een grote kuil die ze zelf graaft en dekt deze toe met zand. De meeste zeeschildpadden leggen ongeveer vijftig eieren per keer, maar er zijn er ook die meer dan honderd eieren kunnen leggen. Omdat het onder het zand lekker warm is komen de eieren na een maand of twee uit. De kleintjes graven zelf een weg uit het zand en krabbelen langzaam naar de zee toe. Hierin verdwijnen ze. Maar een paar van alle kleine schildpadjes zal het overleven en volwassen worden.